Сергей Сялецкі: летапіс вадзяной чыстыні і напругі чалавечага быцьця
Тапіс Сяргея Сялецкага
Творчасьць Сялецкага заўсёды пачынаецца з унутранай цішыні, такой густой і цяжкой, што яна становіцца амаль фізычнай, бо гэтая цішыня - не спакой, а напруга, якая назапашваецца павольна і непазьбежна, пакуль урэшце не запаўняе ўвесь нутро гледача і не прымушае яго спыніцца, удыхнуць і адчуць, што тут няма ніякай павярхоўнасьці, ніякага лёгкага погляду, ніякай дэкаратыўнасьці. Гэта творчасьць, якая не ідзе праз вочы, а ідзе праз нутро, праз тое месца, дзе чалавек звычайна хавае сваю крохкасьць, свой неспакой, сваю тугу, і таму гэты мастацкі сьвет дзейнічае не як відовішча, а як стан, які ўзьнікае міжвольна і не дазваляе адступіць. Сялецкі ніколі не імкнецца стварыць камфортныя адносіны з гледачом, бо яму важная не эстэтыка, а праўда, не форма, а ўнутраны рух.